قتاده گويد : يعنى بر ماست بيان طاعت ( نماز و روزه و حج و زكات و غيره ) و بيان معصيت ( زنا و شراب مسكر و . . . ) . ( وَ إِنَّ لَنا لَلْآخِرَةَ وَ الْأُولى ) و بدرستى كه بر ماست ملك آخرت و ملك دنيا و زياد نميشود در ملك و سلطنت ما هدايت يافتن كسى كه هدايت يافته و كم نميكند از پادشاهى و ملك ما معصيت و گناه كسى كه عصيان نموده است و اگر ما ميخواستيم هر آينه منع ميكرديم ايشان را از گناه جبرا و قهرا و ليكن ايجاب و اقتضا كرد كه ايشان را از جهت امر و نهى منع نمائيم ، سپس خداوند سبحان بيم داد كسى را كه عدول و اعراض از هدايت كند به اينكه فرمود : ( فَأَنْذَرْتُكُمْ ناراً تَلَظَّى ) يعنى ما ترسانيديم و بيم داديم شما را از آتشى كه شعله و زبانه دارد . ( لا يَصْلاها ) يعنى داخل اين آتش نميشود و مقيم در آن نميگردد . ( إِلَّا الْأَشْقَى ) مگر بدبخت‌تر و آن كافر بخداست . ( الَّذِي كَذَّبَ ) آنكه تكذيب كرد آيات خدا و رسولان او را . ( وَ تَوَلَّى ) يعنى : اعراض از ايمان نمود . ( وَ سَيُجَنَّبُهَا ) يعنى : به زودى دورى مىكند آتش را و از آن به كنارى قرار ميگيرد . ( الْأَتْقَى ) پرهيزگارتر . ( الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ ) آنكه مالش را در راه خدا انفاق مىكند . ( يَتَزَكَّى ) ميكوشد كه در نزد خدا پاك باشد و به اين انفاقش رياء و خود نمايى و شهرت را نميخواهد .